Παρουσιάστηκε σφάλμα σε αυτό το gadget

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ

Παρασκευή, 18 Ιανουαρίου 2013

Τα βατραχάκια στο αφρόγαλο (Ιστορίες να σκεφτείς...)

image72

Μια φορά, δυο βατραχάκια έπεσαν σε ένα βάζο με αφρόγαλο. Αμέσως κατάλαβαν ότι βούλιαζαν. Ήταν αδύνατον να κολυμπήσουν ή να επιπλεύσουν για πολύ μέσα σ” εκείνη την πηχτή μάζα που έμοιαζε με κινούμενη άμμο. 
Στην αρχή, τα βατραχάκια χτυπούσαν με μανία τα πόδια τους για να φτάσουν στην άκρη του δοχείου! Όμως, ήταν ανώφελο. 


Απλώς πλατσούριζαν στο ίδιο σημείο βυθίζονταν περισσότερο. Ένιωθαν ότι γινόταν όλο και δυσκολότερο ν’ανέβουν στην επιφάνεια και ν” αναπνεύσουν!

two12-12-10frogs

Το ένα φώναξε: 
«Δεν μπορώ άλλο. Είναι αδύνατον να βγεις από εδώ. Σ’αυτό το υλικό δεν μπορείς να κολυμπήσεις. Αφού θα πεθάνω, δεν βλέπω γιατί πρέπει να παρατείνω το βάσανό μου. Τι νόημα έχει να πεθάνεις εξαντλημένος από μια στείρα προσπάθεια;» 

Μόλις το είπε αυτό, έπαψε να χτυπάει τα πόδια του και βυθίστηκε αμέσως. Το κατάπιε κυριολεκτικά το αφρόγαλο!


Το άλλο βατραχάκι, πιο επίμονο και ίσως πιο πεισματάρικο, σκέφτηκε: 

«Δεν γίνεται! Δεν υπάρχει τρόπος να κουνηθείς μέσα σ’αυτό το πράγμα. Ωστόσο, παρόλο που ο θάνατος πλησιάζει, προτιμώ να παλέψω ως την τελευταία στιγμή παρά να περιμένω πότε θα έρθει για να με πάει βόλτα! Δεν θέλω να πεθάνω ούτε δευτερόλεπτο πριν την ώρα μου!»


Συνέχισε να πλατσουρίζει στο ίδιο σημείο δίχως να προχωρεί ούτε εκατοστό, για άπειρες ώρες….
 Και ξαφνικά, τόσο που χτυπούσε τα πόδια του το αφρόγαλο έπηξε και έγινε βούτυρο !  
Το βατραχάκι πήδηξε και έφτασε κάνοντας πατινάζ στην άκρη του δοχείου. 

Και γύρισε στο σπίτι του κοάζοντας χαρούμενο!!!….





















*Η ιστορία είναι από το βιβλίο: Να σου πω μια ιστορία του Χορχέ Μπουκάι. 
Πηγή: musicheaven.gr , youtube
by Αντικλείδι , http://antikleidi.wordpress.com

ΑΥΤΗ Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΕΙΝΑΙ ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΗ ΣΤΟΥΣ ΜΑΘΗΤΕΣ ΜΟΥ...
ΜΕ ΑΓΑΠΗ
Ν.Τ.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Στον Δάσκαλο



Του Κωστή Παλαμά
Σμίλεψε πάλι, δάσκαλε, ψυχές!
Κι ότι σ' απόμεινε ακόμη στη ζωή σου,
Μην τ' αρνηθείς!
Θυσίασέ το ως τη στερνή πνοή σου!
Χτισ' το παλάτι, δάσκαλε σοφέ!
Κι αν λίγη δύναμη μεσ' το κορμί σου μένει,
Μην κουρασθείς.
Είν' η ψυχή σου ατσαλωμένη.
Θεμέλια βάλε τώρα πιο βαθειά,
Ο πόλεμος να μη μπορεί να τα γκρεμίσει.
Σκάψε βαθειά.
Τι κι' αν πολλοί σ’ έχουνε λησμονήσει;
Θα θυμηθούνε κάποτε κι αυτοί
Τα βάρη που κρατάς σαν 'Ατλαντας στην πλάτη,
Υπομονή!
Χτίζε, σοφέ, της κοινωνίας το παλάτι!
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
back to top