Παρουσιάστηκε σφάλμα σε αυτό το gadget

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ

Παρασκευή, 30 Νοεμβρίου 2012

Ελένη Πέτα - Παναγιώτης Μάργαρης "Duente"

margaris peta duente thesout

 


Ελένη Πέτα - Παναγιώτης Μάργαρης "Duente" νέο cd

Το Duende, έννοια γνώριμη στην Ανδαλουσία, είναι η πηγή έμπνευσης του νέου cd της Ελένης Πέτα σε συνεργασία με τον Παναγιώτη Μάργαρη στην κιθάρα. Γνώριμα τραγούδια από διάφορες γωνιές του κόσμου (Ισπανία, Ιταλία, Γαλλία, Αμερική, Ισραήλ, Ελλάδα, κ.α.), σε νέο γοητευτικό περιβάλλον. 

Τραγούδια των: Madredeus, Pink Floyd, Μίκη Θεοδωράκη, Γιώργου Ανδρέου, Astor Piazzolla, Ray Davies, Sting, Juan Manuel Serrat, Oliver Toussaint, Ferrer Trindade, Naomi Shemer, Isaac Albeniz καθώς και ένα traditional τραγούδι από τη Βόρεια Ιταλία δένουν αρμονικά μεταξύ τους μέσα από τη σαγηνευτική φωνή της Ελένης Πέτα και το κιθαριστικό ταπεραμέντο του Παναγιώτη Μάργαρη, με ενορχηστρωτική διάθεση τόσο σκοτεινή όσο και φλογερή, τόσο Μεσογειακή όσο και δυτική.

Σε 2 τραγούδια συμμετέχει ο Al Di Meola, ένας από τους πλέον χαρισματικούς σύγχρονους συνθέτες και κιθαρίστες στον χώρο της τζαζ, του φλαμένγκο και του τάγκο.


Συνθέτες: ΓΙΩΡΓΟΣ ΑΝΔΡΕΟΥ, ΜΙΚΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ, ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΜΑΡΓΑΡΗΣ, ROGER WATERS, RAY DAVIES, PEDRO AYRES MAGALHAES, MARIA TERESA SALGUEIRO, STING, JUAN MANUEL SERRAT, OLIVER TOUSSAINT, FERRER TRINDADE, NAOMI SHEMER, ISAAC ALBENIZ, ASTOR PIAZZOLLA

Συμμετοχές: ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΜΑΡΓΑΡΗΣ, AL DI MEOLA






Η κα Ελένη Πέτα, με μεγάλη χαρά, δέχτηκε να μας δώσει συνέντευξη !! Τα παιδιά της δημοσιογραφικής ομάδας ανυπομονούν να τη γνωρίσουν από κοντά και να της κάνουν πολλές ερωτήσεις!!!!!

Τετάρτη, 28 Νοεμβρίου 2012

Το πρώτο ελληνικό ραδιόφωνο των ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ είναι γεγονός!


Το πρώτο ελληνικό ραδιόφωνο των ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ είναι γεγονός!
ΠΑΤΑ ΤΗΝ ΕΙΚΟΝΑ...ΚΑΙ ΑΠΟΛΑΥΣΕ!!!
Φίλοι μου με πολλή αγάπη δημιουργήσαμε το πρώτο ελληνικό web radio με θέμα τα Χριστούγεννα που θα σας συντροφεύει μελωδικά μέχρι και τις 6 Ιανουαρίου 2013 με ελληνική και ξένη "χριστουγεννιάτικη" μουσική όλο το 24ωρο!

Αφήστε το πνεύμα των Χριστουγέννων να πλημμυρίσει την καρδιά σας συντροφιά με το μοναδικό χριστουγεννιάτικο ραδιόφωνο της χώρας!
Το Christmas Web Radio! 


ΝΑΤΑΣΑ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ

Ας θυμηθούμε τι κάνουμε σε περίπτωση σεισμού...

ΠΑΤΑ ΠΑΝΩ ΣΤΗΝ ΕΙΚΟΝΑ

Οι ρόλοι στο σχολικό εκφοβισμό

Το Video του Ομίλου Καινοτόμων Δράσεων σχετικά με τους Ρόλους που υπάρχουν στον κύκλο του Σχολικού Εκφοβισμού
Μέσα από τα πρόσωπα των παιδιών, τις λέξεις και τη μουσική επιχειρείται η ευαισθητοποίηση της σχολικής κοινότητας, των οικογενειών αλλά και της κοινωνίας πάνω στο πολύ σημαντικό αυτό θέμα
Το βίντεο είναι μια παραγωγή του Ομίλου Καινοτόμων Δράσεων του Λεοντείου Λυκείου Νέας Σμύρνης.


 

http://epsype.blogspot.gr

Μεταξοσκώληκας και σηροτροφία


Τρίτη, 27 Νοεμβρίου 2012

Φυσικά καθαριστικά κουζίνας. Πώς θα απαλλαγούμε από τις μεγάλες βιομηχανίες απορρυπαντικών;


Ποιος είπε ότι χρειαζόμαστε τα απορρυπαντικά; μήπως το ξύδι, το λεμόνι και η σόδα κάνουν την ίδια δουλειά και είναι φιλικά στο περιβάλλον και στην τσέπη μας; Η χημεία της κουζίνας σε δράση!!  
 
Οι προσπάθειες που κάνουν οι χημικές βιομηχανίες ώστε να δίνουν υλικά για το καθημερινό καθάρισμα είναι ανάλογες της τεράστιας αγοράς που απλώνεται μπροστά τους. Αλλάζουν, προσθέτουν, βελτιώνουν. Ρούχα, νεροχύτες, τζάμια, πλακάκια, νιπτήρες, λεκιασμένα τραπεζομάντιλα, παιδικά ρούχα περιμένουν τη θαυματουργή ουσία για να καθαρίσουν. «Γρήγορα και εύκολα» είναι το λειψό σύνθημα.
Και το αποκαλούν «λειψό» όσοι θέλουν να του προσθέσουν και ένα τρίτο συστατικό. Μη τοξικό. Διότι οι άνθρωποι άρχισαν να αισθάνονται ότι μερικά από τα καθαριστικά που προσφέρονται στο εμπόριο, όσο πιο δραστικά και πιο αποτελεσματικά γίνονται αρχίζουν να ενοχλούν το δέρμα, την αναπνοή, να φέρνουν πονοκεφάλους και στους πιο ευαίσθητους καταναλωτές ακόμη και  εκζέματα. Αναπτύσσεται λοιπόν παράλληλα ένα κίνημα για επιστροφή σε πιο απλές ουσίες, ίσως και λιγότερο αποτελεσματικές αλλά σίγουρα λιγότερο τοξικές. Θα δούμε λοιπόν μερικές από αυτές και θα προσπαθήσουμε να κατανοήσουμε τον τρόπο με τον οποίο μπορούν να δράσουν, έχοντας σαφώς πολύ μικρότερο κόστος, σε διάφορες περιπτώσεις καθημερινής τρέλας για πάστρα και υγεία ταυτόχρονα.

Από το ξίδι στη σόδα
Τα βασικά υλικά για μια πιο ήπια μεταχείριση της σπιτικής βρωμιάς είναι η μαγειρική σόδα, το ξίδι, το οξυζενέ, το κιτρικό οξύ, και σε πιο ακραίες περιπτώσεις η κόκα-κόλα και το φιστικοβούτυρο!
Το ξίδι είναι οξικό οξύ διαλυμένο σε νερό. Το οξικό οξύ προκύπτει ως αποτέλεσμα δύο βιοχημικών διαδικασιών. Πρώτα έχουμε την αλκοολική ζύμωση που μετατρέπει τα σάκχαρα των φρούτων σε αιθανόλη και στη συνέχεια, με τη βοήθεια άλλων μυκήτων, από την αλκοόλη περνούμε στο οξικό οξύ. Μια μορφή ακόμη πιο καθαρή και πιο κατάλληλη για καθαρισμούς είναι το λευκό ξίδι. Ενα υγρό απαλλαγμένο από χρώμα και οσμές, πιο κατάλληλο για καθαρισμούς παρά για φαγητό. Ξίδι 4%, που είναι μια συνηθισμένη αναλογία οξικού οξέος και νερού. Ενα διάλυμα λίγο πιο ασθενές από τον χυμό του λεμονιού και στην κλίμακα οξύτητας έχει pH 2,5. Με το ουδέτερο να είναι στο 7, ενώ ένα αλκαλικό διάλυμα, το αντίθετο δηλαδή του όξινου, είναι πάνω από 7. Αυτό το ήπια όξινο υγρό λοιπόν μπορεί να χρησιμοποιείται μέσα στο σπίτι άφοβα ως πολυ-καθαριστικό. Με το επιπλέον θετικό στοιχείο ότι και να πέσει στα χέρια μικρών παιδιών δεν μπορεί να προκαλέσει τα δεινά που διαβάζουμε ότι ίσως να συμβούν σε παιδιά με άλλα δυνατά καθαριστικά, ούτε να δημιουργούνται πνιγηροί ατμοί από τη χρήση του.
Το νερό, ανάλογα με την περιοχή, περνώντας από τους σωλήνες και τις διάφορες συσκευές αφήνει πίσω του ένα ίζημα σκληρό και κιτρινωπό. Στη γλώσσα της Χημείας αναφέρεται με την ονομασία ανθρακικό ασβέστιο και αυτό το «ανθρακούχο» συστατικό του είναι που το κάνει σκληρό και δύσκολο να ξεκολλήσει. Πρέπει με κάποιον τρόπο να το διασπάσουμε. Χρησιμοποιώντας λοιπόν ένα οξύ καταφέρνουμε να διώξουμε το συστατικό αυτό που μετατρέπεται σε διοξείδιο του άνθρακα και νερό. Ταυτόχρονα αντικαθίσταται με ένα άλλο ώστε η νέα ένωση που προκύπτει να δίνει, όπως λέμε, άλας πιο ευδιάλυτο, δηλαδή πιο εύκολο να το ξεπλύνεις. Ο περισσότερος κόσμος έχει μάθει να χρησιμοποιεί δυνατά οξέα με χλώριο ή θειικά συστατικά, όμως καλό είναι να συνειδητοποιήσουμε ότι και το ξίδι  μπορεί να κάνει αυτή τη δουλειά στις περισσότερες των περιπτώσεων. Αν μάλιστα αμέσως μετά χρησιμοποιήσουμε ένα πανί διαποτισμένο με διάλυμα μαγειρικής σόδας σε νερό, τότε παρασύρουμε το ευδιάλυτο πλέον άλας και η επιφάνεια καθαρίζει.

Σόδα και για... πυρηνικό ατύχημα!
Η σόδα εκτός από τα άλλα χαρίσματά της μπορεί να δράσει και σαν ένα πολύ ήπιο γυαλόχαρτο. Με το ξίδι επίσης χάρη στο οξικό οξύ που περιέχει μπορούμε να αφαιρέσουμε και κάποιους λεκέδες από σκουριά, που είναι οξείδιο του σιδήρου και επίσης κάνει μια ευνοϊκή αντίδραση δίνοντας ένα πιο ευδιάλυτο άλας του σιδήρου. Αξίζει να αναφέρουμε για τη σόδα ότι σε περίπτωση μεγάλης ανάγκης, αν εμφανιστεί μια ανεξέλεγκτη φλόγα στην κουζίνα μπορούμε να ρίξουμε επάνω της σόδα αν δεν έχουμε πυροσβεστήρα. Το διοξείδιο του άνθρακα που παράγεται βοηθάει κι αυτό στο να περιοριστεί το κακό. Αξίζει να αναφέρουμε και ότι όσο διαρκούσε η έρευνα στο πλαίσιο του Manhattan Project για την κατασκευή της ατομικής βόμβας, στις αρχές της δεκαετίας του '40, γινόταν ταυτόχρονα έρευνα για τις τοξικές ιδιότητες του ουρανίου. Ανακαλύφθηκε λοιπόν ότι το οξείδιο του ουρανίου προσκολλάται στα βαμβακερά υφάσματα και δεν φεύγει από εκεί όσο και αν το πλένεις με σαπούνι ή άλλο απορρυπαντικό και νερό. Σε περιπτώσεις λοιπόν όπως αυτή με την έκρηξη στο πυρηνικό εργοστάσιο της Φουκουσίμα ή σε βομβαρδισμό με βόμβες απεμπλουτισμένου ουρανίου πρέπει τα ρούχα να πλένονται με σόδα, γιατί όπως φαίνεται αυτή μόνο αποκτά συνάφεια με το ουράνιο ώστε να το απομακρύνει από το βαμβακερό ύφασμα.

Οι άλλες χρήσεις του οξυζενέ
Μπορεί το υπεροξείδιο του οξυγόνου να έχει τη φήμη ότι κάνει τα μαλλιά ξανθά, αλλά σήμερα αν το δούμε σε ένα σπίτι σε ποσότητα μπορούμε να σκεφθούμε ότι εδώ οι ένοικοι είναι και πολύ… προχώ. Διότι έχει αρχίσει να κερδίζει έδαφος ως ένα φθηνό και αποδεκτό καθαριστικό και απολυμαντικό. Το Hydrogen Peroxide, όπως αναγράφεται συχνά στη συσκευασία του, αποτελείται από οξυγόνο και υδρογόνο, πωλείται συνήθως ως διάλυμα 3%, δηλαδή το υπόλοιπο 97% είναι νερό, αλλά τώρα εμφανίζεται και σε συσκευασίες μεγαλύτερης περιεκτικότητας για απολυμάνσεις. Διότι, εκτός από την παλιά κλασική χρήση του επάνω σε πληγές ως αιμοστατικού και για την εξολόθρευση πιθανών μικροβίων, τώρα οικολογικά σκεπτόμενοι άνθρωποι το χρησιμοποιούν για καθαρισμούς, κυρίως εκεί που υποψιάζονται ότι έχουμε μόλυνση από ανθεκτικούς μικροοργανισμούς. Το 2003 στην «Journal of Food and Science» δημοσιεύθηκε εργασία όπου αναφερόταν ότι μπορεί κάποιος να απαλλάξει φρούτα και λαχανικά ακόμη και από το γνωστό Escherichia coli με τη βοήθεια του υπεροξειδίου του οξυγόνου. Και δρα ως απολυμαντικό διότι οξειδώνει το περιβάλλον των μικροοργανισμών δημιουργώντας τοξικές καταστάσεις γι' αυτά που δεν μπορούν να τις αντέξουν, ενώ μπορεί να προκαλέσει και οπές στην προστατευτική τους μεμβράνη. Καλό είναι να έχουμε υπόψη μας ότι το φως του ήλιου μειώνει τη δραστικότητα του υπεροξειδίου αυτού, οπότε πρέπει να διακινείται σε συσκευασίες με σκούρο χρώμα για να διατηρεί τη δραστικότητά του.

Οι αρετές του κιτρικού

Εξαιρετικό και πολύ φθηνό στιλβωτικό για ατσάλινες επιφάνειες (ψαλίδια κ.ά.) είναι το λεπτό αλουμινόχαρτο, βουτηγμένο σε λίγο νερό. Το κιτρικό οξύ που περιέχεται στον χυμό του λεμονιού είναι άριστο για το καθάρισμα γυαλικών, τζαμιών, αλλά και για να λάμψουν συσκευές, όπως οι καφετιέρες.



Το κιτρικό οξύ είναι μια ουσία που συναντούμε και στον χυμό ενός λεμονιού όταν το στύψουμε, αλλά και σε άλλα φρούτα. Βέβαια η βιομηχανία δεν κάθεται να στύβει λεμόνια για να παραγάγει την ποσότητα που χρειάζεται, αλλά χρησιμοποιείται από το 1917 που ανακαλύφθηκε η δράση ενός μύκητα που δίνει ως παραπροϊόν του μεταβολισμού του και κιτρικό οξύ. Τα τελευταία χρόνια το κιτρικό οξύ, μια λευκή κρυσταλλική ουσία που πωλείται συσκευασμένη σε χάρτινες σακούλες, μπήκε σε αρκετά σπίτια γιατί θεωρήθηκε ότι αποτελεί κι αυτή ένα καλό καθαριστικό για όποιον θέλει να αποφεύγει τα δραστικά, ακριβά και ανθυγιεινά καθαριστικά του εμπορίου. Είναι λίγο πιο ακριβό από το ξίδι, αλλά όχι πολύ, και προτιμάται απ' όσους θέλουν κάτι πιο δραστικό, αφού έχει ακόμη μικρότερο pH και επιπλέον δεν έχει τη διαπεραστική οσμή του ξιδιού. Δρα με τον ίδιο τρόπο που περιγράφτηκε για το ξίδι και χρησιμοποιείται για να αφαιρεί τα ιζήματα λόγω της σκληρότητας του νερού. Είναι ιδιαίτερα καλό για το καθάρισμα γυαλικών, τζαμιών, αλλά και για συσκευές όπως είναι αυτές της παρασκευής του καφέ όπου τα λεπτά αρώματα έχουν πρωταγωνιστικό ρόλο. Οι πιο ενθουσιώδεις οπαδοί του κοντράρουν αυτούς του ξιδιού λέγοντας ότι το δίδυμο «κιτρικό οξύ - σόδα» όταν χρησιμοποιούνται διαδοχικά μπορεί να καθαρίσει κυριολεκτικά τα πάντα.

Καθαρίζοντας με αναψυκτικά
Τα διάφορα αναψυκτικά με βάση τον χυμό του φυτού κόλα αν θέλει κάποιος μπορούν να βρουν και άλλες εφαρμογές εκτός από το να βοηθούν να πάνε κάτω πιο γρήγορα πίτσες, χάμπουργκερ και σουβλάκια μαζί και με τους σχετικούς θορύβους. Παρ' όλη τη μυστικότητα των συνταγών διαπιστώθηκε ότι ένα βασικό συστατικό τους είναι το κιτρικό οξύ και, όπως αναφέραμε, αυτό είναι ένα καλό καθαριστικό. Ο αναγνώστης δεν θα πρέπει να εκπλαγεί αν διαβάσει ότι μπορεί να καθαρίσει τα τζάμια του αυτοκινήτου, ιδιαίτερα το μπροστινό, από τη σκόνη και τα πολλά και ενοχλητικά έντομα που είχαν την ατυχία να το βρουν μπροστά τους.
Και ό,τι περισσέψει μπορεί να πάει λίγο πιο κάτω. Στους προφυλακτήρες και σε όποιο άλλο μεταλλικό γυαλιστερό εξάρτημα. Διότι το φωσφορικό οξύ, που επίσης υπάρχει εκεί μέσα, μπορεί να αφαιρέσει τη θαμπάδα που προκαλείται από την οξείδωση της επιφάνειας.
Οσο γι' αυτούς που ακόμη διηγούνται με δέος το παλιό εκείνο «αν αφήσεις ένα κομμάτι κρέας μέσα σε κόκα-κόλα το πρωί θα το βρεις διαλυμένο», είναι καιρός να αξιοποιήσουν αυτή τη γνώση αν θέλουν μαρινάροντας για λίγη ώρα το κρέας τους προτού το ψήσουν σε ένα μείγμα από μπάρμπεκιου σος και κόκα-κόλα!

Αλουμίνιο εναντίον χάλυβα
Ενα απροσδόκητα χρήσιμο και βέβαια πολύ φθηνό στιλβωτικό για χαλύβδινες επιφάνειες αποδεικνύεται ότι είναι το λεπτό αλουμινόχαρτο βουτηγμένο σε λίγο νερό. Οντας πιο μαλακό το αλουμίνιο από τον χάλυβα, δεν του προξενεί γρατσουνιές αλλά με την τριβή η παραγόμενη θερμότητα βοηθάει να οξειδωθεί το αλουμίνιο και λόγω του ότι διαθέτει υψηλότερο δυναμικό οξειδοαναγωγής αφαιρεί οξυγόνο από τα σημεία όπου ο χάλυβας έχει οξειδωθεί. Το οξείδιο του αλουμινίου που σχηματίζεται είναι αρκετά σκληρό ώστε να δώσει ένα πολύ φίνο στιλβωτικό μέσο για τον χάλυβα. Και έτσι από ψαλίδια ως οποιεσδήποτε άλλες χαλύβδινες επιφάνειες στο σπίτι μπορούν να δεχθούν το… χάδι του ταπεινού και ευλύγιστου αλουμινόχαρτου.

Φέρε το φιστικοβούτυρο από το ψυγείο

Είναι το ιδανικό δόλωμα στις φάκες για ποντίκια, αλλά και άριστο καθαριστικό για τους λεκέδες σκουριάς. Το φιστικοβούτυρο προσδίδει ακόμη λάμψη στα μέταλλα.



Επειδή είναι αμέτρητες οι υποδείξεις για διάφορους τρόπους καθαρισμού διαφόρων λεκέδων σε περιοδικά, βιβλία και Διαδίκτυο, χωρίς όμως να δίδεται η εξήγηση γιατί μπορεί να καθαριστεί κάτι, δεν είναι κουτό να αφήσεις κάποιον άλλον να δοκιμάσει πρώτα και μετά να ρωτήσεις πώς πήγε το πράγμα. Ιδιαίτερα με κάτι ιστορίες που κυκλοφορούν για το φιστικοβούτυρο που μπορεί να ξεκολλήσει τις τσίχλες από τα μαλλιά των παιδιών αν τα αλείψεις με αυτό και ότι είναι καλό να ξυρίζεσαι με αυτό. Μάλλον γελάς όταν σκέφτεσαι το μπλέξιμο και διαβάζεις μετά ότι δεν έγινε τίποτε. Ψάχνοντας πάντως το σχετικό θέμα καταλήγεις στο ότι κάτι υπάρχει και μέσα στη λιπαρή αυτή ουσία που μπορεί να την κάνει χρήσιμη στο σπίτι. Εκτός από το ότι αποτελεί το ιδανικό δόλωμα στις φάκες των ποντικών, πολύ ανώτερο από το κλασικό τυρί, ναι, μπορείς να καθαρίσεις πράγματα και με το φιστικοβούτυρο. Διότι ένα από τα συστατικά του είναι και το οξαλικό οξύ. Το οξαλικό οξύ εμφανίζει μεγάλη συνάφεια με τα μέταλλα και έτσι, ενώ στο ανθρώπινο σώμα το εμποδίζει να αξιοποιήσει το σίδηρο που υπάρχει, π.χ., στο σπανάκι, όταν έλθει σε επαφή με μέταλλα όπως είναι το αλουμίνιο τους δίνει μια εξαιρετική μεταλλική λάμψη, ενώ είναι πολύ καλό και για την αφαίρεση λεκέδων σκουριάς.
Κλείνοντας πάντως πρέπει να αναφερθεί ότι, όπως έδειξαν επιστημονικές εργασίες, πολλά από τα καθαριστικά του εμπορίου είναι εξίσου αποτελεσματικά και σε μερικές περιπτώσεις καλύτερα από τις φθηνές αυτές ουσίες που αναφέραμε, αλλά τα ταπεινά παλιά καθαριστικά έχουν το πλεονέκτημα να μην είναι τόσο τοξικά. Ανάλογα λοιπόν ο καθένας με τις ανάγκες, το πορτοφόλι και την υπομονή του, μπορεί να διαλέξει.



Αυτά που δεν τα βάζουμε μαζί
 
1. Xλωρίνη με βιτριόλι.
Η ανάμειξη των δύο αυτών υγρών δίνει αέριο χλώριο και αν είμαστε μέσα σε κλειστό χώρο, όπως συμβαίνει με τις περισσότερες τουαλέτες που δεν έχουν καλό αερισμό, τα αποτελέσματα μπορεί να είναι οδυνηρά.
 
2. Αμμωνία με χλωρίνη. Παράγονται χλωραμίνη και υδραζίνη, δύο πολύ τοξικές για τον άνθρωπο ουσίες.
 
3. Χλωρίνη με ξίδι. Και εδώ έχουμε παραγωγή αερίου χλωρίου που η εισπνοή του δεν κάνει και πολύ καλό. 
 
4. Μάρμαρο με ξίδι. Μπορεί το ξίδι να κάνει χίλια καλά σε άλλες περιπτώσεις, αλλά στο μάρμαρο κάνει κακό. Δρα με το ανθρακικό ασβέστιο που περιέχεται στο μάρμαρο και διαβρώνει την επιφάνεια, δημιουργεί μικρές λακκούβες ή, όπως λέγεται αλλιώς, το ξίδι «τρώει» το μάρμαρο.
 
5. Αλουμίνιο με σόδα. Η σόδα προσβάλλει τις επιφάνειες των αλουμινένιων σκευών που έχουν με τον καιρό επικαλυφθεί από ένα λεπτό αλλά προστατευτικό στρώμα οξειδίου του αλουμινίου, γι' αυτό αποφεύγουμε να τρίβουμε τα σκεύη αυτά με σόδα.
 
6. Κιτρικό οξύ με τα ασημικά. Μπορεί να αποδειχθεί πιο δραστικό απ' ό,τι ο κάτοχος των ασημικών επιθυμεί.
 
http://tinanantsou.blogspot.gr

Δευτέρα, 26 Νοεμβρίου 2012

Γράμμα σ’ ένα παιδί για τη ΦΙΛΑΝΑΓΝΩΣΙΑ






Γράμμα σ’ ένα παιδί*
για τη ΦΙΛΑΝΑΓΝΩΣΙΑ
  
Οκτώ συγγραφείς απευθύνουν μια σύντομη επιστολή
στο παιδί που έχουν στην καρδιά τους
για να του εμπνεύσουν την αγάπη
για την ανάγνωση και τα βιβλία


ΘΑΝΑΣΗΣ ΒΑΛΤΙΝΟΣ | ΧΑΡΗΣ ΒΛΑΒΙΑΝΟΣ  ΑΛΚΗ ΖΕΗ
ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΣ | ΜΑΝΟΣ ΚΟΝΤΟΛΕΩΝ
ΛΟΤΗ ΠΕΤΡΟΒΙΤΣ-ΑΝΔΡΟΥΤΣΟΠΟΥΛΟΥ
ΣΑΚΗΣ ΣΕΡΕΦΑΣ | ΣΩΤΗ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΥ

 * Η πρωτοβουλία "Γράμμα σ' ένα παιδί" αναλήφθηκε στο πλαίσιο της 9ης ΔΕΒΘ και έλαβαν μέρος σε αυτήν συγγραφείς που παρευρίσκονταν στην Έκθεση, όπου και κατά τη διάρκεια σχετικής εκδήλωσης διάβασαν ο καθένας το κομμάτι τους μπροστά σ' ένα κοινό από εκπαιδευτικούς και παιδιά.  




ΘΑΝΑΣΗΣ ΒΑΛΤΙΝΟΣ
 
Αγαπητέ Γιώργο,
Έχω μπλέξει. Πρέπει επειγόντως να μου ξαναδείξεις πώς θα διαβάζω τα sms στο κινητό μου. Μη γελάσεις, έχει χοντρύνει το μυαλό μου. Μη γελάσεις γιατί θα το πάθεις και συ σε καμιά εξηνταπενταριά χρόνια.
Λοιπόν, σχετικά με τα ταξίδια που συζητούσαμε την Κυριακή: τα καλύτερα τα έχω κάνει με τα βιβλία. Μέχρι το φεγγάρι έφτασα. Στα βάθη των ωκεανών επίσης. Με τον φίλο μου τον Ιούλιο Βερν. Δεξιοτέχνης. Και με τη δική μας τη Δέλτα. Όχι των παγωτών. Τη γιαγιά Πηνελόπη Δέλτα, με τον Καπετάν Άγρα, με τον Καπετάν Τυλιγάδη της. Τι ωραίες μορφές μέσα στις καλαμιές των μυστικών του βάλτου. Στην ηλικία σου αυτά. Συναρπαστική εποχή. Ακολούθησαν κι άλλα φυσικά. Πιο δύσκολα και ίσως πιο απολαυστικά. Γιατί ωρίμαζα στο μυαλό - και στην ευαισθησία. Με άλλους φίλους καινούργιους τώρα: Μπαλζάκ, Φλωμπέρ, Ντοστογιέφσκι, Παπαδιαμάντης, Τολστόι, Βιζυηνός. Τι έξοχη περιπέτεια, τι γνωριμίες. Μακρηγορώ ωστόσο. Την άλλη Κυριακή θα συνεχίσουμε. Και θα μου μάθεις όλες τις λειτουργίες του κινητού μου. Μέχρι τότε γεια σου.

Υ.Γ. Αναζήτησε στο μεταξύ τον «Μικρό Πρίγκιπα» του Σαιντ Εξυπερύ. Με έχει μαγέψει αυτό το βιβλίο. Ο Σαιντ Εξυπερύ ήταν πιλότος σε καταδιωκτικά. Ποιητής-πολεμιστής. Θα σου πω πολλά για τη ζωή του. Μοναχικός πρωτοπόρος. 

***

ΧΑΡΗΣ ΒΛΑΒΙΑΝΟΣ

Γιατί να διαβάζει λογοτεχνία ένα παιδί; Γιατί να θέλει να ταξιδέψει με το υποβρύχιο του Κάπταιν Νέμο 20.000 λεύγες κάτω από τη σκοτεινή, μαύρη θάλασσα, ή να διασχίσει με ποταμόπλοιο τον γεμάτο αλιγάτορες Μισσισσιππή παρέα με τον αναμαλλιασμένο και αθυρόστομο Τομ Σόγιερ; Γιατί να θέλει να πολεμήσει με τον Ιβανόη, ή τον Ντ’ Αρτανιάν εναντίον όλων των κακών, ύπουλων εχθρών του κόσμου; Γιατί να θέλει, όπως ο Πήτερ Παν να πετάξει στον ουρανό ή να πηδήξει με τη Μαίρη Πόππινς μέσα σε μια ζωγραφιά και να βρεθεί ξαφνικά στη χώρα του Ποτέ ή σ’ έναν υπέροχο κήπο με πιγκουίνους να του σερβίρουν παγωτό σοκολάτα; Γιατί να κοιμηθεί στη γλυκιά αγκαλιά μιας αρκούδας, όπως ο Μόγλης σε εκείνη του Μπαλού, ή ν’ ανάψει φωτιά στο στομάχι μιας φάλαινας, όπως έκανε ο ψευτάκος ο Πινόκιο; Γιατί να επιχειρήσει τον γύρο του κόσμου σε 80 ημέρες, ταξιδεύοντας σαν μικρός Φιλέας Φογκ, ακόμη και με αερόστατο, πάνω από επικίνδυνες, χιονισμένες βουνοκορφές; Γιατί να ακούσει τις συμβουλές ενός πάνθηρα, ενός γρύλλου ή μιας μικρής νεράιδας που ακούει στο παράξενο όνομα Τίνκερ Μπελ; Γιατί να θέλει να κονταροχτυπηθεί με ανεμόμυλους ή να καταδιώκει τον Μόμπυ Ντικ επί μήνες στις τρικυμισμένες θάλασσες; Γιατί να βγει βόλτα στο δάσος με επτά νάνους ή να κρυφθεί στο καμπαναριό μιας μεγάλης εκκλησίας μ’ έναν καλοκάγαθο καμπούρη, που οι φίλοι του, κάτι παράξενα πέτρινα ανθρωπάκια, τον φωνάζουν Κουασιμόδο; Γιατί να θέλει να φανταστεί ότι είναι ο Μικρός Πρίγκιπας, ο Σεβάχ ο θαλασσινός, ο Αλαντίν, η Σταχτοπούτα, ο Όλιβερ Τουίστ, ο Δον Κιχώτης, η Ποκαχόντας, η γοργόνα Άριελ, ο Χάρρυ Πότερ; Ότι μπορεί να συνομιλεί με αετούς, ιππόκαμπους, τίγρεις; Ακόμη και με φαντάσματα, ξωτικά και τζίνια; Γιατί να θέλει ν’ ανακαλύψει το μυστικό που κρύβει βαθιά μέσα του καθώς τα μάτια του τρέχουν πάνω στις λέξεις του βιβλίου; Ότι είναι ένα μοναδικό, υπέροχο παιδί, που όμοιό του δεν θα υπάρξει ποτέ ξανά. Που σ’ αυτόν τον νέο κόσμο που απλώνεται τώρα μπροστά του, όμορφο, μυστηριώδη αλλά κι επικίνδυνο, όλα όσα έχει φανταστεί και θελήσει μπορεί να συμβούν, φτάνει να έχει τη δύναμη να συνεχίζει, όταν τελειώσει το διάβασμα, να είναι ο εαυτός του. Που σημαίνει να δώσει κι αυτό μια μάχη, όπως όλοι οι ήρωές των βιβλίων του, εναντίον σε οτιδήποτε προσπαθεί να του αποδείξει ότι η ζωή είναι μια πληκτική, προβλέψιμη, πεζή ιστορία. 

***

ΑΛΚΗ ΖΕΗ
 
Αγαπητά μου παιδιά,
Σας γράφω γιατί δεν ξέρω σε ποιον να το πω και αν δε μιλήσω θα σκάσω.
Με λένε Νίκο, είμαι εφτά χρονών και πάω στη δευτέρα δημοτικού. Δεν ξέρω γιατί ο μπαμπάς και η μαμά εδώ και μέρες είναι όλο μούτρα. Ακόμα κι η γιαγιά όταν έρχεται να μας δει – μούτρα κι αυτή. Όλο ρωτάει τον μπαμπά:
-          Κανένα νέο;
-          Κανένα, απαντάει εκείνος και… μουτρώνει πιο πολύ.
Καλά, η μαμά έτσι κι αλλιώς δε μιλιέται. Μόνο ο παππούς είναι χαμογελαστός. Δηλαδή χαμογελάει στη φωτογραφία του που είναι μέσα σ’ ένα κάδρο στο γραφείο του μπαμπά. Γιατί ο παππούς και να ήθελε, δεν μπορούσε να κάνει μούτρα. Έχει πεθάνει πριν χρόνια, όταν εγώ ήμουνα μωρό.
Και να πεις πως έχω κάνει αταξίες και μουτρώνουνε. Παράξενο μα όλη τη βδομάδα βαριόμουνα να κάνω αταξίες. Ούτε έσκισα το μπλουτζίν μου ούτε έγραψα με μπικ πάνω στο άσπρο μου μπλουζάκι… κινέζικα.
Αυτοί όμως ούτε το πήρανε είδηση πως ήμουνα φρόνιμος.
Ο μπαμπάς που κάθε πρωί έφευγε πιο νωρίς από μένα, τώρα με πάει στο σχολείο. Και δεν έρχεται η γιαγιά να με πάρει όπως πάντα, γιατί η μαμά τελειώνει τη δουλειά της αργά. Έρχεται η μαμά. Με τη γιαγιά ήτανε πιο διασκεδαστικά γιατί φλυαρούσαμε σ’ όλο τον δρόμο. Η μαμά μουγγή με κατεβασμένα μούτρα. Ορκίζομαι πως δε φταίω εγώ.
Την Κυριακή το πρωί, είχα ξυπνήσει, χάζευα όμως στο κρεβάτι μου και προσπαθούσα να πιάσω τις αχτίδες που μπαίνανε από τη χαραμάδα του παραθυρόφυλλου. Η πόρτα της κάμαράς μου ήτανε ανοιχτή. Άκουσα τον μπαμπά που έλεγε:
-          Δεν φταίει σε τίποτα το παιδί, αν εμείς δεν έχουμε δουλειά. Θα πάμε στη θάλασσα.
-          Αφού έδωσες τις πινακίδες πίσω. Πώς θα πάμε; είπε η μαμά.
Αλήθεια δεν ξέρω γιατί ο μπαμπάς είπε μια μέρα πως έδωσε τις πινακίδες πίσω. Κι όπως κατάλαβα αυτό θα πει πως δεν είχε πια αυτοκίνητο.
-          Θα πάμε με το τραμ στη Γλυφάδα.
Μόλις άκουσα τον μπαμπά να το λέει αυτό, έδωσα μια στα σκεπάσματα κι έτρεξα να τους βρω.
Δεν είχα ταξιδέψει ποτέ μου με τραμ. Δεν ήξερα πως ήταν τόσο ωραία. Πηγαίνει σιγά σιγά κι έτσι προφταίνεις να βλέπεις απέξω, κι όταν μάλιστα στρίψει στη θάλασσα και πάει, πάει καμαρωτό και βλέπεις ανάμεσα στα δέντρα το… πέλαγος – έτσι μας διάβασε η δασκάλα μας σ’ ένα βιβλίο που λέγανε τη θάλασσα πέλαγος κι έμενα μ’ άρεσε πολύ.
Δεν κατεβήκαμε στη Γλυφάδα.
-          Αφού πάει ως τη Βούλα, γιατί να μην πάμε; είπε ο μπαμπάς και είδα πως δεν έκανε μούτρα.
-          Γιατί να μην πάμε; είπε και η μαμά και χαμογέλασε και δεν έκανε μούτρα.
Εγώ χάρηκα γιατί μ’ άρεσε πολύ που ταξίδευα με το τραμ.
Κατεβήκαμε στη Βούλα και πήγαμε στην παραλία. Μ’ άφησαν να βγάλω τα παπούτσια μου και να τσαλαβουτήσω στο… πέλαγος.
Και στον γυρισμό ήτανε ωραία, μα μόνο στον μισό δρόμο. Γιατί ο βλάκας στον άλλο μισό με πήρε ο ύπνος, γιατί με είχε ζαλίσει ο ήλιος. Ξύπνησα και είδα πως είχα ακουμπήσει το κεφάλι μου στα πόδια της μαμάς. Μου χαμογέλασαν και δεν κάνανε μούτρα.
Άλλη φορά όταν μουτρώνουν, θα τους λέω να πάρουμε το τραμ.
Αν δεν έχετε πάει, σας λέω να πείτε στους μπαμπάδες σας να δώσουν πίσω τις πινακίδες. Είναι τόσο ωραίο να ταξιδεύεις με το τραμ και να βλέπεις καθώς πάει αργά αργά –να δεις πώς το είπε η κυρία μας- το πέλαγος.

Σας φιλώ,
Ο φίλος σας Νίκος
Για την αντιγραφή,
Άλκη Ζέη

***

ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΣ

Καλοί μου φίλοι,
σας γράφω γιατί σήμερα είχα μια αναπάντεχη συνάντηση.
 Όπως γύριζα στο σπίτι άκουσα ένα κλάμα. Κοίταξα γύρω μου. Δεν είδα κανέναν. Όμως το κλάμα συνεχιζόταν γοερό. Κοίταξα πάλι και τότε είδα ένα βιβλίο πεσμένο στην άκρη του πεζοδρομίου. Αυτό ήταν που έκλαιγε.
 Το πήρα στα χέρια μου και το ρώτησα
«Γιατί κλαις;»
«Όπως έπεσα κάποιες σελίδες μου τσακίστηκαν. Πόνεσα. Ευτυχώς δε σκίστηκαν»
«Πώς βρέθηκες εδώ; Σε πέταξαν;»
«Δε θυμάμαι. Πήγαινα με το φίλο μου, έναν μικρό αναγνώστη, στο σπίτι του.»
«Σε είχε αγοράσει από βιβλιοπωλείο ή σε είχε δανειστεί από Βιβλιοθήκη;»
«Δε θυμάμαι σου λέω. Κι ήθελα τόσο να απολαύσει την ανάγνωσή μου.»
«Πώς ξέρεις ότι θα απολάμβανε;»
«Είμαι συναρπαστικό βιβλίο εγώ. Υπάρχει παιδί που δε θέλει παρέα με υπέροχους φίλους να ταξιδεύει πέρα από τα σύνορα του τόπου και του χρόνου;»
«Αυτό θα τον βοηθούσε να καταλάβει τον κόσμο αλλά και τον εαυτό του!»
«Εσύ, για να το ξέρεις αυτό, είσαι σίγουρα βιβλιόφιλος!»
Του απάντησα πως μου αρέσει πολύ να διαβάζω αλλά και να γράφω βιβλία!
«Τι τυχερό που είμαι», φώναξε, «με βρήκε ένας συγγραφέας! Εσύ μπορείς να παρακαλέσεις τον Πήτερ Παν ή το Μικρό Πρίγκιπα να πετάξουν και να βρουν το φίλο μου;»
«Ξέρεις αυτοί είναι λογοτεχνικοί ήρωες! Γεννήθηκαν στο μυαλό ενός συγγραφέα και ζουν μέσα σε βιβλία όπως εσύ!»
«Αλήθεια; Έχω κι εγώ έναν ήρωα άξιο να αγαπηθεί. Ο ήρωάς μου ταξιδεύει στο παρελθόν μέσα από έναν υπολογιστή. Και στη σελίδα 88…»
«Τι γίνεται στη σελίδα 88;»
«Πήγαινε να διαβάσεις. Ό,τι καταλάβεις, αυτό γίνεται! Ο αναγνώστης δίνει νόημα στο κείμενο.»
« Άλλωστε αυτός σε διαλέγει ανάμεσα σε αμέτρητα άλλα βιβλία»
Τι ήθελα να το πω. Του θύμισα το μικρό αναγνώστη που το είχε διαλέξει κι έβαλε πάλι τα κλάματα, γιατί δεν πρόλαβε να δημιουργήσει μια σχέση μαζί του.
«Τι σχέση;»
«Από όλα τα βιβλία που διαβάζει κάποιος, μερικά τα ξεχωρίζει. Τα διαβάζει ξανά και ξανά. Δεν τα αποχωρίζετε ποτέ. Είναι αυτά που έχουν αγγίζει την ψυχή του. Που τον έχουν λίγο αλλάξει. Τέτοιο ήθελα να γίνω για αυτόν.»
Εκείνη την ώρα είδα ένα παιδί να έρχεται σιγά σιγά με το ποδήλατό του κοιτώντας σα να ψάχνει κάτι. Μόλις με παρατήρησε έτρεξε κοντά μου.
«Είναι δικό μου το βιβλίο που κρατάτε», μου είπε
«Χαίρομαι που γύρισες να το πάρεις. Το είχες πετάξει;»
«Ακόμη κι αν έπρεπε να πετάξω όλα τα βιβλία από την τσάντα μου, αυτό ποτέ!»
Έφυγε κρατώντας το στην αγκαλιά του. Κι εγώ έμεινα να τους κοιτάω και να σκέφτομαι πως αυτή η συνάντησή μου με το βιβλίο δε θα έχει νόημα αν δεν την μοιραστώ μαζί σας.

Καλές Αναγνώσεις
Βαγγέλης 

***


 ΜΑΝΟΣ ΚΟΝΤΟΛΕΩΝ

Γεια σου…
Ναι, σε σένα μιλώ… Μη μου πεις πως δε με γνώρισες;
Μέσα στο βιβλίο της «Γλώσσας» με έχεις δει… Δυο φορές, μάλιστα!
Τη μια ήταν που μαζί με το φίλο μου τον Γιωργή πήγαμε για δενδροφύτευση και αντί να φυτέψουμε δεντράκια, πλακωθήκαμε στις μπουνιές.
Την άλλη, πάλι, ήταν που είχα ντυθεί ιππότης κι… "έσκισα", ενώ ο Γιωργής είχε ντυθεί λωποδύτης και ο σκύλος… του έσκισε το βρακί.
Θυμήθηκες τώρα;…
Ναι, βρε ο Δαμιανός είμαι!... Ή μήπως θες να με πεις με το άλλο μου το όνομα, αυτό που με έκανε και διάσημο… Ο αδελφός της Ασπασίας!... Αυτός, ντε, είμαι!
Λοιπόν, τώρα που γνωριστήκαμε, νομίζω πως αν και με βλέπεις να κρατώ τρία βιβλία στο χέρι, δε θα με θεωρείς πως είμαι … κάποιο φυτό!... Βλίτο, ας πούμε!
Ποιος σου είπε πως όσα παιδιά τους αρέσει να διαβάζουν βιβλία, είναι σπασικλάκια;
Εμένα που με βλέπεις, είμαι και ο πρώτος στο παιχνίδι και στις πλάκες, μα και πρώτος βγαίνω στις βιβλιοδρομίες του σχολείου μου.
Γιατί, εδώ και καιρό, το έπιασα το νόημα.
Κατάλαβα, δηλαδή, πως έτσι και κάτσεις και διαβάσεις ένα βιβλίο, τότε είναι που κάνεις, στ’ αλήθεια, το κέφι σου…
Σε πρήξανε οι ασκήσεις της αριθμητικής, σε ζαλίσανε οι κανόνες της ορθογραφίας;… Ε, πιάνεις στα χέρια σου ένα βιβλίο και λαμπικάρει το μυαλό σου, αδελφάκι μου. Γίνεσαι, ας πούμε, μια Φεράρι που ξεχύνεται στην Εθνική και τρέχει με 750 άλογα!
Μέσα σε κάθε βιβλίο μια κόκκινη Φεράρι είναι κρυμμένη. Που άλλοτε μαρσάρει στο γέλιο, άλλοτε βρυχάται στη συγκίνηση, άλλοτε ρολάρει στο όνειρο… Κι εσύ έχεις ρίξει την πέμπτη και από το στερεοφωνικό ακούς τα τραγούδια π’ αγαπάς.
Κι έτσι και σταματήσεις, κυριακάτικα, σε κανένα rest area (έτσι δεν τα λένε τα βενζινάδικα που έχουν δίπλα τους και αναψυκτήρια;) πέφτουν γύρω σου οι άλλοι εκδρομείς και σε παρακαλούνε να τους πάρεις μαζί σου, με την Φεράρι… Το ξέρουνε πως με τη συντροφιά σου το ταξίδι θα έχει άλλο ενδιαφέρον!
Ναι, καλέ! Τέτοια σου συμβαίνουν άμα είσαι φανατικός βιβλιοφάγος.
Άσε που μπορεί και στο τέλος να γίνεις αυτό που έγινα εγώ!
ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ!
Γιατί πως νομίζεις, δηλαδή, πως έφτασα να γράψω τα τρία βιβλία της σειράς «Ο αδελφός της Ασπασίας»;
Προτού τα γράψω, είχα όχι τρία, μα τριάντα τρία διαβάσει.
Και τώρα καμαρώνω εγώ κι εσύ με θαυμάζεις.
Γι αυτό σου λέω – γίνε βιβλιοφάγος.
Άλλωστε και ο Μάνος Κοντολέων, ο μπαμπάς μου δηλαδή, αν δεν ήταν κι αυτός από τα μικράτα του βιβλιοφάγος, δεν θα είχε καταφέρει να με γεννήσει -δηλαδή να φανταστεί τις περιπέτειες μου και στη συνέχεια να τις γράψει.
Κι έτσι δε θα υπήρχα στη ζωή σου να σε διασκεδάζω!
Γι αυτό σου λέω – Διάβασε και δε θα χάσεις!
Φιλούρες…

Δαμιανός
(και για την αντιγραφή: Μάνος Κοντολέων)

***

ΛΟΤΗ ΠΕΤΡΟΒΙΤΣ-ΑΝΔΡΟΥΤΣΟΠΟΥΛΟΥ

Αγαπητό μου παιδί,
Θέλω να σου μιλήσω για έναν φίλο που… τρώγεται! Ένα φίλο που, όσο παράξενο κι αν σου φανεί, τον λένε βιβλίο. «Αυτός είναι σωστός βιβλιοφάγος» δε λέμε για όποιον διαβάζει πολλά βιβλία; Ε, γι’ αυτό λέω πως «τρώγεται» ο φίλος αυτός.
Σκέφτομαι λοιπόν πως η λέξη «βιβλιοφάγος» φανερώνει πολλά: Τρώει κανείς όταν πεινάει. Όταν «τρώει» βιβλία, σημαίνει πως θέλει να χορτάσει το πνεύμα του. Οι δυο αυτές πείνες, η σωματική και η πνευματική, βρίσκω πως μοιάζουν αρκετά. Ας δούμε γιατί:
                Όταν αρρωσταίνουμε ή είμαστε λυπημένοι, μπορεί να μην έχουμε όρεξη να φάμε. Τούτη η ανορεξιά είναι παροδική. Μόλις περάσει αυτό που την προκαλεί, η όρεξη επανέρχεται. Ή μπορεί να μη θέλουμε να φάμε γιατί δε μας αρέσει το φαγητό. Κάποιο άλλο όμως που το προτιμάμε το τρώμε με ευχαρίστηση. Έτσι συμβαίνει και με την τροφή του μυαλού. Είναι φορές που νιώθουμε κουρασμένοι και δεν έχουμε όρεξη να διαβάσουμε. Ή είμαστε υποχρεωμένοι να διαβάσουμε κάτι που δε μας ενδιαφέρει πολύ. Μόλις όμως η κόπωση περάσει ή βρούμε κάποιο βιβλίο που μας αρέσει, αρχίζουμε το διάβασμα.
                Ας δούμε τώρα μια διαφορά ανάμεσα στις δύο πείνες: Όταν γεμίσει το στομάχι μας, δεν πεινάμε πια. Το πνεύμα μας όμως είναι αχόρταγο! Όσο του δίνουμε τροφή, τόσο περισσότερο πεινάει, τόσο περισσότερα βιβλία θέλει.
Και δεν έχει άδικο! Τα βιβλία μάς μαθαίνουν χίλια πράγματα για τον κόσμο, τους άλλους, τον ίδιο μας τον εαυτό. Συχνά μας φανερώνουν ότι και οι άλλοι νιώθουν όπως εμείς, έχουν τις ίδιες χαρές ή τις ίδιες στενοχώριες, αντιμετωπίζουν παρόμοια προβλήματα, αλλά καταφέρνουν τελικά να τα ξεπεράσουν. Κι αυτό μας δίνει κουράγιο. Άλλοτε πάλι μας δείχνουν ότι υπάρχουν ή υπήρξαν άνθρωποι εντελώς διαφορετικοί από μας. Μαθαίνουμε τα αισθήματα και τις σκέψεις τους, σ’ όποιο τόπο κι αν βρίσκονται, όποια εποχή και αν έζησαν. Ταυτιζόμαστε μαζί τους. Κι αυτό μας συναρπάζει, μας δίνει την αίσθηση ότι ζούμε πολλές ζωές, πλουτίζει τις εμπειρίες μας.
                Κάθε βιβλίο που φτάνει στα χέρια μας είναι φίλος γενναιόδωρος, πιστός και πολύ βολικός! Ποτέ δε ζητάει κάτι, ενώ εκείνος πάντα μας δίνει ό,τι έχει, όποτε το ζητήσουμε. Αν δεν τον θέλουμε, περιμένει στο ράφι υπομονετικά. Αν τον καλέσουμε, έρχεται αμέσως. Κι είναι τόσο μικρός που χωράει στη σάκα μας ή στη βαλίτσα μας όταν πάμε ταξίδι.
        Όταν λοιπόν σου χαρίσουν ή σου δανείσουν ένα βιβλίο, υποδέξου το σαν φίλο πολύτιμο που δε θα σ’ εγκαταλείψει ποτέ∙ ένα μόνιμο σύντροφο-τροφή για τους «βιβλιοφάγους» χωρίς ημερομηνία λήξης!

Με αγάπη
Λότη Πέτροβιτς-Ανδρουτσοπούλου

***


ΣΑΚΗΣ ΣΕΡΕΦΑΣ

Αγαπητό μου παιδί
τώρα που μπήκες στο Δημοτικό, μέσα σε λίγους μήνες θα μάθεις δύο πολύτιμα πράγματα: την ανάγνωση και το πόσο λαχταριστές είναι οι σχολικές αργίες.
Μέχρι σήμερα, κάποιος άλλος σου διάβαζε βιβλία. Μερικές από τις ιστορίες που σου διάβαζαν ήταν βαρετές. Από δω και πέρα δεν θα σου συμβεί ξανά αυτό. Γιατί θα διαλέγεις μονάχος τα βιβλία σου.
Συχνά δεν σου διάβαζαν όποια ώρα ήθελες εσύ είτε γιατί έλειπαν από το σπίτι, είτε γιατί ήταν κουρασμένοι, είτε γιατί έβλεπαν τηλεόραση, είτε γιατί καυγάδιζαν, είτε γιατί μαγείρευαν. Από δω και πέρα θα διαβάζεις όποια ώρα θέλεις εσύ, γιατί σύντομα θα μάθεις ανάγνωση.
Ναι, σύντομα θα μάθεις να διαβάζεις, και τότε θα αρχίσουν τα προβλήματα.
Ποια προβλήματα;
Μερικά από τα βιβλία που θα θέλεις να διαβάσεις, δεν θα θέλουν εκείνοι να τα διαβάσεις. «Αυτό δεν είναι για την ηλικία σου», θα ακούσεις να σου λένε, ή «Αυτό έχει πολλές εικόνες» ή «Αυτό έχει εξωγήινα τέρατα». Όμως κι εκείνοι δεν θα ακούν αυτό που εσύ θα λες από μέσα σου: «Μα εμένα αυτό μου αρέσει να διαβάσω!».
Μερικές ακόμη εφιαλτικές φράσεις που μπορεί να ακούσεις είναι: «Πήγαινε στο δωμάτιό σου τιμωρία να διαβάσεις δέκα σελίδες» ή «Ο ξάδελφός σου ο Κωστάκης μέσα στο καλοκαίρι διάβασε δέκα πέντε βιβλία κι εσύ μόνο πέντε!» ή «Πες μου τι κατάλαβες από το βιβλίο που διάβασες» ή «Σου αρέσει δεν σου αρέσει θα το διαβάσεις μέχρι το τέλος, τόσα λεφτά δώσαμε για να το αγοράσουμε!» Μα, κι εκείνοι δεν φεύγουν στη μέση μιας ταινίας στο σινεμά άμα δεν τους αρέσει; θα αναρωτηθείς κάποτε μέσα σου, όμως καλύτερα να μην τους το πεις. Είσαι σίγουρος ότι αντέχεις να ακούσεις για άλλη μια φορά την απάντηση «Άλλο εγώ. Εγώ είμαι μεγάλος!»;
Θα ακούσεις από γονείς, συγγενείς και δασκάλους να σου λένε πόσο ωφέλιμα είναι τα βιβλία. Και θα προσπαθούν να σου το εξηγήσουν με επιχειρήματα. Εγώ ένα πράγμα έχω να σου πω.
Κοίταξε καλά γύρω σου. Σε όλον τον πλανήτη Γη υπάρχουν εκατομμύρια αναγνώστες βιβλίων. Ας πούμε ότι είναι χίλια εκατομμύρια, δηλαδή ένα δισεκατομμύριο αναγνώστες. Κι ας πούμε ότι ο καθένας τους διαβάζει από μια ώρα την ημέρα. Μέσα στο βαγόνι του μετρό που τώρα τρέχει υπογείως κάτω από τα πόδια σου, στο πάρκο όπου σε πηγαίνουν βόλτα οι γονείς σου τις Κυριακές, στο αεροπλάνο που τώρα πετάει στον ουρανό πάνω από το κεφάλι σου, στο καράβι με το οποίο ταξίδεψες πέρυσι το καλοκαίρι για τα νησιά, στο κρεβάτι του νοσοκομείου που προσπερνάς καθημερινά για να πας στο σχολείο σου, ανάσκελα στον καναπέ μέσα στα σπίτια γύρω σου.
Σκύψε πάνω από τους αναγνώστες. Παρατήρησε το πρόσωπό τους καθώς διαβάζουν, όλοι μαζί, επί χίλια εκατομμύρια ώρες καθημερινά. Νιώσε πώς κρατούν την ανάσα τους, δες τα μάτια τους πώς κοιτούν επίμονα τη σελίδα, άκου μέσα στον εγκέφαλό τους το πάρτι που γίνεται. Θέλεις να πάρεις κι εσύ μέρος σε αυτό;

***
ΣΩΤΗ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΥ              
Αγαπητά παιδιά,
Σας γράφω αυτό το γράμμα για να σας πω δυο-τρία πραγματάκια που έμαθα και που με έκαναν εκστατικά ευτυχισμένη. Σήμερα είμαι πολύ μεγάλη σε ηλικία: να φανταστείτε ότι ήμουν δέκα χρονών τον περασμένο αιώνα! Λοιπόν ακούστε:
Μερικοί άνθρωποι γίνονται ευτυχισμένοι κάνοντας εκδρομές και παίζοντας παιχνίδια, ενώ άλλοι χαίρονται με αγκαλίτσες και φιλάκια, με χορούς και με τραγούδια. Υπάρχουν αρκετοί που τους αρέσουν τα ωραία αντικείμενα. Όλα αυτά είναι σούπερ. Ωστόσο, αν πάρω παράδειγμα τον εαυτό μου, τίποτα δεν μου αρέσει περισσότερο από το να διαβάζω βιβλία. Όχι επειδή είμαι σπασίκλας και φύτουλας και όλ’ αυτά, αν και μπορείς να το πεις κι αυτό. Τα βιβλία είναι σαν ταξίδια και σαν παιχνίδια: διαβάζοντας πετάμε με μεγάλες φτερούγες σε τόπους μακρινούς, εξερευνάμε τις ζωές άλλων ανθρώπων, νιώθουμε αγαπούλες, συγκινήσεις· μέσα στις σελίδες βρίσκουμε εμπειρίες που μοιάζουν με τις δικές μας, ή, ακόμα καλύτερα, δεν μοιάζουν με τις δικές μας - είναι πιο καταπληκτικές! Θυμάμαι πως όταν διάβασα την ιστορία του Ροβινσώνα Κρούσου ένιωσα ανακούφιση: αν ναυαγούσα σε έρημο νησί, όχι μόνο θα επιζούσα αλλά θα περνούσα τέλεια. Τα βιβλία καθησύχασαν τους φόβους μου: κατάλαβα ότι η ζωή είναι μια περιπέτεια κι ότι ποτέ δεν θα βαδίσω μόνη – τα βιβλία θα με συνοδεύουν σαν ζωντανά πλάσματα, θα με παρηγορούν και θα χαϊδεύουν την ψυχή μου. Τώρα που σας γράφω, θυμάμαι ότι συχνά η ψυχή μου ήταν ταραγμένη: είχα ένα σωρό προβλήματα στο σχολείο και στο σπίτι· ένιωθα αγωνία και, μια νύχτα, νομίζω πως είδα φάντασμα.
Όμως, θυμάμαι επίσης πως, όταν ήμουν παιδί σαν εσάς, η καλύτερη ώρα της μέρας ήταν όταν διάβαζα τα βιβλία που τότε ονομάζαμε «εξωσχολικά». Τα εξωσχολικά ήταν πιο αστεία και πιο συγκινητικά από τα σχολικά, πράγμα φυσικό εφόσον το βιβλίο της γραμματικής δεν είναι αστείο και συγκινητικό. Ωστόσο, αν είμαστε τυχεροί κι έχουμε συμπαθητικούς και γλυκούληδες δασκάλους, η γραμματική, η αριθμητική, η ιστορία, η φυσική είναι κι αυτές σχεδόν αριστούργημα.
Επιστρέφω όμως στα μυθιστορήματα, στα διηγήματα, στους μύθους. Η χαρά της ανάγνωσης ήταν, κάπου κάπου, στενοχώρια. Τι παράξενο ε; Μερικές φορές, οι ιστορίες ήταν λυπητερές, στα παραμύθια οι ήρωες περνούσαν τα πάνδεινα: ένα κοριτσάκι που πουλούσε σπίρτα πάγωσε μέσα στο χιόνι, ένα αγοράκι χάθηκε στο άγριο δάσος... Παρότι έκλαιγα γοερά, ήμουν ευχαριστημένη: ένιωθα «κάτι». Θέλω να πω, δεν μπορούμε να χαμογελάμε διαρκώς: οι άνθρωποι γίνονται σοφότεροι νιώθοντας, κάπου κάπου, λύπη, οίκτο, αγανάκτηση. Κυρίως όμως, γίνονται εκστατικά ευτυχισμένοι: δοκιμάστε να ζήσετε τη ζωή του αναγνώστη και θα με θυμηθείτε.
***** 
 

http://www.philanagnosia.gr

Στον Δάσκαλο



Του Κωστή Παλαμά
Σμίλεψε πάλι, δάσκαλε, ψυχές!
Κι ότι σ' απόμεινε ακόμη στη ζωή σου,
Μην τ' αρνηθείς!
Θυσίασέ το ως τη στερνή πνοή σου!
Χτισ' το παλάτι, δάσκαλε σοφέ!
Κι αν λίγη δύναμη μεσ' το κορμί σου μένει,
Μην κουρασθείς.
Είν' η ψυχή σου ατσαλωμένη.
Θεμέλια βάλε τώρα πιο βαθειά,
Ο πόλεμος να μη μπορεί να τα γκρεμίσει.
Σκάψε βαθειά.
Τι κι' αν πολλοί σ’ έχουνε λησμονήσει;
Θα θυμηθούνε κάποτε κι αυτοί
Τα βάρη που κρατάς σαν 'Ατλαντας στην πλάτη,
Υπομονή!
Χτίζε, σοφέ, της κοινωνίας το παλάτι!
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
back to top